Tijdens een onderhandeling beginnen weinig partijen met het einddoel op tafel te leggen. Zo’n ‘graag of niet’ -houding levert minder vaak succes dan het traditionele bieden en loven, een danspartij van aantrekken en afstoten. Bij goede onderhandelingen voelen beide partijen wat pijn, maar heerst er onderaan de streep een gevoel van wederzijdse tevredenheid als er eenmaal overeenstemming is. Hoe moeten we de voorgestelde handelsbelemmeringen tussen de EU en China in dit kader bezien?
